Picture
Το ερώτημα αυτό, το οποίο έχει τεθεί αρκετές φορές τα τελευταία 30 χρόνια, τόσο απο αριστερούς ιστορικούς, όσο και απο ιδιώτες, μέσα μαζικής ενημέρωσης και δημοφιλείς σατυρικές εκπομπές της εποχής μας, είναι προβληματικό απο μόνο του.

Είναι προβληματικό γιατί απλούστατα δεν έχει τεθεί για κανένα άλλο ιστορικό γεγονός στην Ελληνική ιστορία. Δεν έχει τεθεί ποτέ το ερώτημα αν στην μάχη του Μαραθώνα νίκησαν οι Αθηναίοι και όχι η στρατηγική του Μιλτιάδη, αν την Μ. Ασία την κατέκτησαν οι Μακεδόνες και όχι ο Αλέξανδρος, αν στα Δερβενάκια θριάμβευσαν οι Ελληνες και όχι ο Κολοκοτρώνης, αν στους Βαλκανικούς θριάμβευσαν τα Ελληνικά όπλα και όχι η διπλωματική ευστροφία του Βενιζέλου, αν στην οργάνωση του ΕΛΑΣ στην Ρούμελη, πρωτοστάτησαν οι Ελασίτες η ο Αρης Βελουχιώτης.

Δεν έχουν τεθεί ποτέ αυτά τα ερωτήματα γιατί απλά δεν υφίστανται. Σε όλα τα σημαντικά γεγονότα στην ιστορία, οι δύο βασικές συνιστώσες είναι το πλήθος και η ηγεσία. Αυτοί οι δύο παράγοντες αλληλοσυμπληρώνονται και έχουν την ίδια βαρύτητα στο τελικό αποτέλεσμα. Όσο άξια ηγεσία και αν έχεις αν ο λαός είναι αδιάφορος, αλλά και όσο άξιος είναι ο λαός αν η ηγεσία του είναι ανάξια, θα έρθει το ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι αναρίθμητα και γνωστά σε όλους μας. Αρα ο σκοπός του συγκεκριμένου ερωτήματος δεν είναι να αναζητήσει μια ιστορική αλήθεια, αλλά είναι να απλώσει σκιά στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας εκείνη την εποχή, που κατάφερε να οδηγήσει τον Ελληνικό λαό στην μεγαλύτερη στρατιωτική και πολιτική του νίκη από την εποχή της παλιγγενεσίας του.

Αλλά και όπως ευστοχα παρατηρεί και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, εκτοπισθείς μάλιστα από τον Μεταξά ως πολέμιος του καθεστώτος του και μελλοντικός πρωθυπουργός της χώρας, πρακτικά θα ήταν αδύνατο για τον ελληνικό λαό να εκδηλώσει το φρονημα του αν ο Ιωάννης Μεταξάς τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου δεν στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων και τελικά συνθηκολογούσε με τους Ιταλούς.

Αυτή η προσπάθεια απαξίωσης έχει ολοφάνερα πολιτικά κίνητρα και δεν βασίζεται στην έντιμη και ψύχραιμη ενατένιση των ιστορικών γεγονότων. Ακόμη και αν η δικτατορία της 4ης Αυγούστου υπήρξε επαχθής και ο βασιλικός θεσμός αντιδημοτικός (και οι 2 θέσεις μπορούν να αμφισβητηθούν αρκετά βάσιμα πιστεύω), είναι παράλογο να μην τους αποδωθούν τα ευσημα για την τολμηρή αλλά ηθικά σωστή αντιμετώπιση των ιστορικών προκλήσεων της εποχής εκείνης, την ίδια στιγμή που άλλοι πολιτικοί υποστήριζαν ανοιχτά την υποταγή (βλέπε επιστολή Πλαστήρα απο το Παρίσι, δευτερη και τρίτη επιστολή Ζαχαριάδη από την φυλακή).

Αλήθεια αν κρατούμε τόσο αρνητική στάση απέναντι στον Μεταξά και τον Βασιλιά Γεώργιο που ηγήθηκαν της πολεμικής προσπάθειας του 1940-1941 και ένωσαν τον ελληνικό λαό, τι γνώμη οφείλουμε να έχουμε για τον Ελευθέριο Βενιζέλο που συμμετείχε σε 2 τουλάχιστον διχαστικές κυβερνήσεις, για τον Πλαστήρα που έλαβε μέρος σε σειρά στρατιωτικών κινημάτων (κάποια τα διοργάνωσε ο ίδιος), η για τον Ζαχαριάδη που οδήγησε το ΚΚΕ στην αποχή στις εκλογές του 1946 και τελικά στον ανοιχτό εμφύλιο?
Η απάντηση είναι, πιστεύω, φανερή……




Leave a Reply.

    free counters
    Picture
    ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
    Picture
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΙ-ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
    Picture
    ΗΡΘΑΜΕ ΚΑΙ ΕΔΩ
    Picture
    Picture
    Picture

    ΚΛΥΣΜΑ
    σ’ έναν τρελό κόσμο η απλή, καθημερινή λογική δεν επαρκεί – αλλά η αληθινή νοημοσύνη δε στηρίχτηκε ποτέ στη λογική όσο στη διαίσθηση και τη φαντασία.

    Picture
    Picture
    Picture
    Picture
    Picture
    Picture

    Archives

    July 2012
    June 2012
    May 2012
    April 2012
    January 2012
    December 2011
    November 2011
    October 2011
    September 2011
    August 2011
    July 2011
    June 2011
    May 2011
    April 2011
    March 2011
    February 2011
    December 2010
    November 2010
    October 2010